Helios

Personifikacja słońca, pierwsze czczone bóstwo na świecie, odpowiednik aterskiego Amon-Ra. Często rozmawia ze swą córką Iris, opowiadając jej co zaobserwował swymi wszystkowidzącymi oczami, gdyż gdzie światło tak i jego wzrok. To on przyłapał Afrodytę z Aresem na gorącym uczynku i polecił Tęczy powiedzieć o tym Herze. Według wierzeń Helios o poranku wjeżdża na nieboskłon w pięknym rydwanie zaprzężonym w pegazy i lata tak oświetlając ziemię przez cały dzień, aż do zachodu. Współczesna nauka zaprzecza teorii geocentrycznej, jakoby Helios miał krążyć w ogół ziemi jest niemożliwe, gdyż słońce stoi w miejscu, a to ziemia się w okół niego obraca (natomiast księżyc, Selene, zgodnie z legendą krąży w okół naszej planety, objawiając noc). Heliocentryzm jednak tylko wzmocnił kult Heliosa, czyniąc go najpotężniejszym władcą wszechrzeczy - w końcu to on jest w centrum układu słonecznego.

Zwroty dotyczące Heliosa
Stare sentencje przetrwały do dziś i funkcjonują na codzień:


 * "Helios jedzie" - mówi się o wschodzie słońca
 * "Pełnia mocy Heliosa" - znaczy południe
 * "Gdy się Helios oddala" - o zachodzie słońca
 * "Gniew Heliosa" - strach przed tym zjawiskiem przetrwał i jest popularniejszą nazwą zaćmienia słońca.
 * "Burza boga słońca" - nawet starożytni wiedzieli o istnieniu pola magnetycznego ziemi oraz o wpływie słońca na to pole. Znaczy to tyle co Burza Magnetyczna, powodowana Wiatrami Słonecznymi, mający być "Słonecznym Oddechem"